محیط زندگی ما مدام توسط ما در حال تخریب است و همچنین مشکلات زیادی را در زندگی ما به همراه داشته است. کمبود منابع آبی و آسیب به خاک. توسعه محصولات سبز باید به گونه ای توسعه یابد که بدون آلودگی، تجزیه آسان و قابل بازیافت مسیر را طی کند تا بتواند انتخاب کاربران مستقیم و غیرمستقیم را داشته باشد. به منظور حل صحیح مشکل زباله های غشای محافظ، شیمیدان ها اکنون ساختار فیلم محافظ را تغییر می دهند، به طوری که غشای محافظ رها شده می تواند در کمتر از مدت زمان طولانی به طور کامل تجزیه شود.
در حال حاضر دو نوع پلاستیک مانند فیلم های محافظ تجزیه شده وجود دارد. یک نوع، نوع تجزیه نور است. در طول فرآیند تولید، این نوع پلاستیک با یک گروه حساس به نور در هر فاصله معینی از زنجیره پلیمری آن اضافه می شود. چنین پلاستیکی تحت تابش نور مصنوعی ایمن و پایدار است، اما تحت تابش نور خورشید، گروه حساس به نور می تواند انرژی کافی را جذب کند و زنجیره مولکولی بالا را برای شکستن در اینجا بشکند، به طوری که پلاستیک می تواند تجزیه شود. نوع دیگر پلاستیک تجزیه بیولوژیکی است. این نوع پلاستیک تجزیه شده برای معرفی چند گروه بر روی زنجیره پلیمری وارد می شود تا میکروارگانیسم های موجود در هوا و خاک بتوانند زنجیره مولکولی بالا را به قطعات شکسته و سپس به طور کامل تجزیه کنند.
به منظور کاهش ضایعات غیر ضروری و بهبود مزایای محصولات ما در ظاهر، چه الزاماتی برای انتخاب یک فیلم محافظ وجود دارد. 1. ویسکوزیته مناسب: چسباندن و پاره شدن آسان. هرچه این افزایش کمتر باشد، بهتر است. 3. تحمل آب و هوا خوب: در شرایط نور خورشید، دوره استفاده از نیم سال تا یک سال است. 4. دوره ذخیره سازی طولانی است: بدون خوردگی: چسب بی اثر است و با سطح مواد چسب واکنش شیمیایی نخواهد داشت. 6. خواص مکانیکی عالی: استحکام ضد کشش، مدول الاستیک و نرخ گسترش مورد نیاز کاربر.